Rüzgâr, ezelden kalma bir nefes taşır,
Dağlar “Ol” emrini fısıldar derinden.
Ben, gölgesinde yürüyen bir yolcu,
Işığı devşiririm kendi kederimden.

Secdeye vardığım toprak ürperir,
Alnımda açılır görünmez bir kapı.
Ne bir söz yeter ne de susuş tamam
Aşkınla dolar içimin harabı.

Gün doğar, dünya yeniden kurulur,
Her nefes bir emanet, her kalp bir mihrap.
Ben küçülürüm adın büyüdükçe içimde,
Hiçliğimde bulurum en yüce hitap.

Paylaş:

24 Beğeni

+16 kişi

(c) Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve/veya temsilcilerine aittir. Şiirlerin izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur.

Şairin Önceki Şiiri Şairin Sonraki Şiiri

Şiiri Değerlendirin

Topluluk Puanları (12)

5.0

92% (11)

1.0

8% (1)

Hiçliğin ışığı Şiirine Yorum Yap

Okuduğunuz Hiçliğin ışığı şiir ile ilgili düşüncelerinizi diğer okuyucular ile paylaşmak ister misiniz?

HİÇLİĞİN IŞIĞI şiirine yorum yapabilmek için üye olmalısınız.

Üyelik Girişi Yap Üye Ol

Yorumlar

Halit Durucan, @halitdurucan

24.2.2026 15:17:12

5 puan verdi

Baştan sona Yaratan'a teslimiyeti ve O'nun sınırsız kudreti karşısında insanın "hiçliği" ne güzel dile getirilmiş.
Ve şu final cümlesi;
"Gün doğar, dünya yeniden kurulur,
Her nefes bir emanet, her kalp bir mihrap.
Ben küçülürüm adın büyüdükçe içimde,
Hiçliğimde bulurum en yüce hitap."

Selamlar Saygılar şairem

İsimsizsiir, @isimsizsiir1

24.2.2026 14:00:06

Cok güzel dizelerdi ,her sözü dünyanın boşluğuna çıkan ebedi bir değer kazanan ...tebrikler

Erdal Çelebi , @kaybolanyillar1

24.2.2026 13:32:51

Hiçlik mertebinden geldik varmıydıkki yok olmaktan korkalım
Yüreğinize sağlık esenlikte

hosoglu, @hosoglu

24.2.2026 13:26:29

5 puan verdi

Gelen pişmiş gelmeli, bilecek pişirmeyi,
Bab-ı gizemi açıp esrarda gezdirmeyi,
Madem memat hakikat sevdirsin bir şekilde,
Maşuka vuslat gibi sunulsun ölüm meyi.

Etkili Yorum

Oktay Güvener, @oktayguvener

24.2.2026 13:06:22

1 puan verdi

"Hiçlik" kavramı üzerinden yürütülen bu içsel hesaplaşma, insanın kendi acizliğini idrak etmemizi sağlayan harika bir şiir. Doğa unsurlarının (rüzgâr, dağlar, toprak) ilahi birer işaret olarak kullanılması, tasavvufi geleneğin izlerini taşıyor ve şiire evrensel bir derinlik katmış "Ben küçülürüm adın büyüdükçe içimde" dizesi, insanın benliğini yok ederek hakikatte var olma çabasını çok güzel özetliyor. Bir şiirin bu kadar derin bir mana ve duygu yoğunluğunu bu kadar yalın bir dille ifade edebilmesi takdire şayan. Selamlar.