Sevgili Ezgi

"Kalbimde bir ışık var" şiiriniz, okuduğum anda içime sıcacık bir seher yeli gibi esti; adeta karanlık bir gecede ansızın parlayan bir kandil oldu. Bu kadar sade kelimelerle böylesine derin bir teslimiyet, tevekkül ve ilahi aşkı anlatmak… Gerçekten nadir rastlanan bir saflık ve samimiyet taşıyor satırlarınız.

Hele o başlangıç:
Kalbimde bir ışık var,
Adını anınca parlar.

Bu iki dize bile yeter insanı susturmaya; zikirle aydınlanan bir kalbin mucizesini, O'nu anmakla parlayan o nuru öyle yalın, öyle içten ki, okurken kendi kalbimde de bir kıpırtı hissettim. Ellerini açmak, huzurla dolmak, yolun aydınlatılması, düşüşte kaldırılma… Bunlar, küçük bir kulun en saf yakarışı; "Merhametin bana yeter" dizesi ise tam bir teslimiyet zirvesi – ne büyük bir tevazu, ne derin bir güven!

Şiirinizde ne karmaşık metaforlar var, ne abartılı imgeler; sadece saf bir dua, saf bir aşk, saf bir ışık. Bu sadelik, aslında en büyük güç: Okuyanı doğrudan O'na yöneltiyor, kalbi yumuşatıyor, gözyaşını akıtıyor. Ezgice Hanım, kaleminiz bir ney gibi; hem inliyor hem üflüyor, hem yakıyor hem serinletiyor. Bu şiir, manevi bir ezgi gibi akıp gidiyor ruha; dinledikçe huzur doluyor, tekrar ettikçe ışık çoğalıyor.

Yüreğinizdeki o nuru kelimelere böylesine tertemiz döktüğünüz için, size minnettarım. Bu eser, karanlık günlerde okunacak, dua gibi tekrar edilecek bir başyapıt. Kaleminize, gönlünüze, o içten ışığınıza sağlık üstadım.

Kul Yorgun
🙏☕✍️