14
Yorum
27
Beğeni
5,0
Puan
174
Okunma
Gece, adını fısıldayan bir rüzgâr gibi
Dokunur içimin en sessiz yerine.
Ne zaman seni düşünsem
Zaman, usulca diz çöker kalbimin önünde.
Gözlerin
Bir sonbahar akşamı gibi derin,
İçine baktıkça kaybolduğum
Ve kayboldukça kendimi bulduğum.
Ellerin değmese bile ellerime,
Sanki hep oradaymış gibi ısınır avuçlarım.
Sen, görünmeyen bir izsin bende
Silinmeyen, eksilmeyen, çoğalan.
Ve eğer bir gün unutursam kendimi,
Bil ki hâlâ seni seviyorumdur
Çünkü insan en çok
Aşkta kaybolur, en çok orada var olur.
5.0
100% (18)
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
Cevap Yaz
