Gönlün "Han" Olma Hali: İlk dörtlükte gönlü ıssız bir hana benzetmek, gelenin geçenin bıraktığı izleri ama en çok da o "eski anın" (veya andın) kalıcılığını anlatmak çok köklü bir ufuk açıyor. Gönül kalabalıklara değil, içindeki o yegane sadakate bakar diyor.

İki Uçlu Hassasiyet: "Bir çift sözle yeşerir, / Bir susmayla yorulur" dizeleri, gönlün mekanizmasını o kadar naif özetlemiş ki... Maddiyata, makama, altına sırtını dönen o koskoca yapının, sadece bir "merhamet" karşısında çocuklaşması, insanın fıtratındaki o saf temizliği çok güzel yakalamış.

Ayna Metaforu ve Hakikat: Son dörtlük ise şiirin adeta mührü olmuş. İnsanın yüzündeki tebessümün, gözündeki ışığın kaynağının dışarıda değil, tamamen içeride olduğunu söylüyor. İçi temiz olmayanın dışarıya verecek bir güzelliği olamaz hakikatini, "ayna" ve "gül" sembolleriyle çok yalın ama çok sarsıcı bir biçimde bağlamış.

Kaleminize sağlık. Tam arabesk sarki sözleri gibi bir şiir.3-4 defa arka arkaya okudum.tesekkur ederim..

Yüreğinize sağlık, güzel bir eser okudum. Tebrik ederim, nice güzel eserlerde görüşmek dileğiyle. Selam ve saygılarımla.