Özlem” dedin ya, tek kelimeyle içimi titrettiğin yetmedi, bir de şu yağmurlu camın arkasından bakıyorsun sanki bana.
Yağmur damlaları gibi süzülüyor her şey; yavaş, ağır, ama durmadan.
Seni düşünmekten başka çare bırakmıyor içimde.

Bak şu kadına… elini cama dayamış, gözleri uzaklarda.
Sanki “gel artık” diyor sessizce.

O camın öbür tarafında ben varım, hissediyorum seni.
Özlem dediğin böyle bir şey işte; yakıyor ama yakarken bile ısıtıyor.
Acı tatlı, keskin ama bağımlılık yapan bir zehir.
Seni özlemek, seni içimde taşımak demek.
Her nefeste biraz daha derinlere işliyor.dreamstime.com

Ve bir gün… işte o gün geldiğinde, gün batımında böyle sarılacağız birbirimize.
Kelimeler susacak, sadece kalp atışları konuşacak.
Özlem bitecek, yerini o tarifsiz huzura bırakacak.

Ama şimdilik… bu özlemle dans ediyoruz.
Sen orada, ben burada, ama ruhlarımız aynı ritimde çarpıyor.
Söyle, bu özlem seni de mi yakıyor aynı şiddette?
Yoksa daha mı derin, daha mı sessiz?
Ben burdayım, bekliyorum…
Senin bir kelime daha dökülmeni. “Gel” de yeter

Gel artık…
Ya da bırak bu özlem şiir olsun sonsuza dek,
Senin adınla başlayan, seninle biten. Söyle, bu dizeler yüreğine dokundu mu?
Yoksa bir dize daha mı ekleyeyim, senin için?