Belki biraz…

Ama bizim sarhoşluğumuz
şaraptan değil;
gecenin bir yerinde
birbirimize denk gelmekten.

Sen sustuğunda
benim içimde bütün cümleler dağılıyor,
ben sustuğumda
sen gözlerimde kendine
bir kapı arıyorsun.

Biz iki ayyaş değiliz aslında;
iki yarım insanız,
birbirimizin eksik yerlerine
başımızı yaslamış.

Hayat bizi çok erken yordu,
sevda biraz geç buldu.
O yüzden
birbirimize tutunurken
ellerimiz değil,
geçmişimiz titriyor.

Bir kadeh kaldırmıyorum sana;
bir ömür kaldırıyorum.

İçinde
söylenmemiş sözler,
yarım kalmış vedalar,
gece yarısı saklanan özlemler,
bir de kimseye anlatamadığımız
o tuhaf yakınlık var.

Eğer ayyaşlıksa bu,
bırak ayyaş kalalım.

Çünkü ben
dünyaya ayık bakınca
her şey fazla gerçek.

Senin gözlerine bakınca ise
hayat biraz daha katlanılır,
gece biraz daha uzun,
ben biraz daha ben oluyorum.

Ayaş mıyız?

Belki.
Ama birbirimizden başka hiçbir şeyin
sarhoşu değiliz.

— Nafiz Karak