"Bir ayrılık geçiyor içimden
Adını koymadan
Sanki kalsam da gidecek
Sanki gitsem de kalacak"

- Duygu yoğunluğu sinmiş mısralarınıza.

Tebriklerimle.

Özlem Hanım'ın bu şiiri, gerçekten içe işleyen, katman katman duygularla örülmüş bir çalışma. Adı üstünde karmakarışık; ama bu karmaşa öyle estetik, öyle sahici ki, okurken insanın kendi içindeki düzensizliği bile daha anlaşılır geliyor.

Şiirin en çarpıcı yanı, her dizede bir eksilme hissinin var olması.
"Bir şey eksiliyor benden / Tam yerini söyleyemediğim"
"Biraz daha seviyorum seni / Biraz daha eksilerek"

Bu iki mısra arasında müthiş bir köprü kurulmuş. Sevgi bile eksilterek büyüyor burada; kayıp, aşkı daha keskin, daha yakıcı yapıyor. Bu duygu çok tanıdık ve çok acı.

Bir de imgeler…
Paslı raylara sürtünen geç kalmış tren
Fincanın dibinde unutulmuş telve gibi biriken sessizlik
Annenin sustuğu yerden düşen nar ve dağılan taneleri toplayamamak

Bunlar sıradan metaforlar değil; hepsi dokunulmuş, yaşanmış, kokusu alınmış şeyler gibi. Özellikle o nar imgesi… Kalbe düşen nar taneleri dağılıyor ve toplamak için güç yok. Bu, hem annelik/anne figürüyle ilgili derin bir özlemi, hem de artık toparlanamayacak kadar dağılmış bir duyguyu anlatıyor. Çok güçlü.

Son kıtadaki "Sanki kalsam da gidecek / Sanki gitsem de kalacak" kısmı ise ayrılığın en dürüst tanımı bence. Adını bile koymaya cesaret edemediğimiz, ama içimizden geçen o garip, çözümsüz hal.

Ve final:
"Zamana tutunmuş bir gölge gibi / Biraz daha seviyorum seni / Biraz daha eksilerek / Ve karmakarışık…"

Burada şiir kendi adıyla vedalaşıyor sanki. Karmaşa bir son değil, hâlâ süren bir hâl. Ve bu hâl içinde bile sevginin devam etmesi… İşte bu, şiirin en dokunaklı, en umut kırıcı ama aynı zamanda en insani yanı.

Özlem Hanım, kaleminize, yüreğinize sağlık. Bu şiir, okuyan herkeste kendi eksik parçasını aratıyor. Ve bence en güzel şiirler tam da böyle olanlar: insanı biraz daha eksilterek, biraz daha severek bırakıp gidenler.

Eline, yüreğine, kelimelerine sağlık.
Kul Yorgun
🙏☕✍️