Bu benim yolum…
Ne başkasının haritasından çizildi,
Ne de korkuların pusulasıyla ölçüldü.
Kendi içimde büyüttüğüm bir ateşin
Külünden doğdu adımlarım.

Çok sustum ben…
Rüzgârın uğultusunda adımı aradım,
Geceye bakıp sabrı öğrendim.
Karanlık sandığım her şeyin
İçinde bir yıldız saklıymış meğer.

Bu benim yolum…
Çiçekli bahçelerden geçmedi hep.
Bazen diken bastı ayağıma,
Bazen en yakınım sandığım
Uzağım oldu bir anda.

Ama bilirim —
Yol dediğin dümdüz olsaydı
Hikâye olmazdı.
İnsanı adam eden,
Tökezlediği yerde ayağa kalkmasıdır.

Bir taş koydum kalbime,
Adını “sabır” koydum.
Bir taş daha koydum,
Adını “inat” koydum.
Sonra bir taş daha…
Adını “umut” koydum.

Her düştüğümde
Toprağın kokusunu içime çektim.
Çünkü toprak öğretir insana;
Yıkılmanın da bir onur olduğunu,
Kök salmanın sessiz bir cesaret olduğunu.

Bu benim yolum…
Kimi zaman yalnız,
Kimi zaman kalabalıkların ortasında tek başıma.
Alkışsız yürüdüğüm günler oldu,
Ama vicdanım sustuğu bir gün olmadı.

Ben kimsenin gölgesinde büyümedim.
Güneş yaksa da yüzümü,
Kendi gölgemi kendim yaptım.
Çünkü bilirim —
Başkasının ışığıyla ısınan,
Kendi ateşini hiç tanıyamaz.

Sorarlarsa bir gün:
“Ne kazandın bu kadar mücadeleyle?”
Derim ki;
Kendimi kaybetmedim.
Ve bu dünyada
En büyük zafer budur.

Bu benim yolum…
Biraz yara, biraz dua,
Biraz gözyaşı, biraz kahkaha.
Ama hepsi bana ait.
Hepsi gerçek.

Yürüdüm,
Çünkü durmak bana göre değildi.
İnandım,
Çünkü vazgeçmek ruhuma ağırdı.
Sevdim,
Çünkü sevmeden yaşamak eksikti.

Bir gün yol biter belki…
Ama adımlarım kalır arkamda.
Bir iz, bir hatıra, bir ses.
Ve biri geçerken o yoldan
Belki fısıldar:
“Buradan güçlü biri geçmiş.”

İşte o zaman gülümserim gökyüzünde.
Çünkü derim ki;
Bu benim yolumdu.
Ve ben,
Korkmadan yürüdüm.