Kışın yanar, yazın üşürüm yokluğunda,
Her an titrer durursun damarlarımda.
Bir kessek tenimi, pıhtılaşmadan sen akarsın;
Kanın durmaz içimde, yaran kabuk bağlamaz,
Ve ben, sensizliğin kuytusunda en çok sana ağlarım.
.
Gece sabaha varmazdı hayatımda,
Sabahlar geceye dönmezdi.
"Geçer" derdi insanlar, "alışırsın..."
Oysa ben onlarla aynı hayata sığamazdım.
.
Sensizlik belimi kırdı, boynumu büktü,
Gözyaşımdan kimsenin haberi olmazdı.
Ağlamaktan feri söndü gözlerimin, karardı;
Hayatım nice çıkmazlara girdi de,
Bir senin sokağına varamadı yolu.
.
Sokağında yatsam, adını seslensem;
Kulakların mühürlüydü, duymazdın.
Sesim sana kör, gözüm sana sağırdı...
Aşkımı cümle âlem bağırdı da,
Sen bir tek lâl taklidi yaptın;
Bütün duyularımı birbirine karıştırdın.
.
Sussam sessizliğimi, bağırsam feryadımı anlamazdın,
Sanki her haykırışımda kulağını tıkardın.
Madem beni bir kez olsun duymayacaktın;
Söyle, hayatımda ne hükmün vardı?
.
Nasıl becerdin varlığında yokluğunu sevdirmeyi?
Hiç yokken, bu sevgiyi nasıl kucakladın?
Yokken acı, varken tatlı bir telâş gibiydin de;
Nasıl oldu da canımda koca bir "hiç" olmayı başardın?
.
İlaç bildim zehirledin, derman bildim yaraladın,
Sana doymak istedikçe, sevgine aç bıraktın.
Bu kadar varken, nasıl bu kadar anlamsızdın?
.
Yokluğun çok şey anlatırdı aslında,
Oysa varlığın bir şey ifade etmezdi ya...
En çok bu dokundu sol yanıma:
Sen aslında varken "yoktun";
Ben ise seni yokken bile "var ettim" her zerremde.
.
Madem bu kadar yakındın da uzaktın,
Madem gözlerime dolup kalbime yasaktın;
Artık ne kal diyecek gücüm var, ne git diyecek cesaretim.
Gölgeni aldın benden, bari sızını bırak;
Ben sende hiç olamadım ama, sen bende hep "yarım" kalacaksın.