0
Yorum
4
Beğeni
0,0
Puan
24
Okunma
Bir koltuk vardı evde,
ben ondan daha yeni değildim.
Sen gelmeden önce de vardı,
ama sen oturunca
ilk defa oturulmuş gibi oldu.
Derisi beyazdı,
ben içimden biraz daha eskidim.
Elini koydun kolçağına,
ben sustum.
Çünkü bazı dokunuşlar
eşya ile insan arasında kalır,
ve kimse itiraf edemez.
Bir koltuğa bu kadar yakışmak,
sana yakışmamalıydı.
Ben ayakta kaldım,
sen oturdun,
koltuk kazandı.
O günden beri evde
üç kişi yaşıyoruz:
ben,
koltuk,
ve senden kalan boşluk.
En çok da o oturuyor.
