Bu şiir, adaletin ya da "haklılığın" insanı iyileştirmeye yetmediği o gri bölgeyi çok sarsıcı bir yerden yakalıyor. Kelimelerin üzerine çöken o tozlu yorgunluğu hissedebiliyorum.
​Şiirde nesneler (afiş, duvar, resim) sadece birer dekor değil; aslında insanın iç dünyasının yansıması. Özellikle "bakılmamak eskitir" tespiti, varoluşçu bir sızı taşıyor. Bir afişi yırtan rüzgar değil, ona değmeyen gözlerdir; tıpkı bir insanı yaşlandıranın zaman değil, fark edilmemek olması gibi.
​"Çok haklısın" cümlesinin ne kadar içi boş bir teselli olabileceğini harika özetlemişsin.
​"Haklılık hiçbir şeyi yerinden almaz": Bu dize, adaletin her zaman tamir edici olmadığını söylüyor. Birinin haklı olması, kırılan vazoyu birleştirmiyor; sadece vazonun neden kırıldığını onaylıyor
Tebrikler