Ömür baharımın al renkli gülü
Senin kokuların hoş gelir bana
Bağımın bağbanı şeydâ bülbülü
O tatlı dillerin coş verir bana

Gecemde parlayan kutlu yıldızın
Şavkıyle silinir kalbimde sızın
Hasretle çağıran ince avazın
Her dem yeni bir köz kor verir bana

Seher yeli gibi değer yüzüme
Derman olur düşer gamlı özüme
Bir damla aşk katsan solgun güzüme
Ruhum da bin bahar sür verir bana

Mâh cemalin doğsa gönül bağıma
Secde eder içim aşkın dağına
Bir tebessüm düşse dertli çağıma
Ömrüme ebedî nur verir bana

Sensiz geçen zaman hasretten yana
Dayanılmaz firkat hicrandır bana
Bülbül gülden ayrı düşer figana
Feryâdı içimde kor verir bana

Gözlerim yolunda bir toz bulamaz
İsmini haykırsam sesim duyulmaz
Kalbimden semâya yükselen niyaz
Rahmet kapısından yer verir bana

Gamınla yoğrulan bu aşk hamuru
Piştikçe artıyor kalbimin nuru
Yokluk mektebinde sabrın şuuru
Hep yeni bir hikmet sır verir bana

Varlık libâsını çıkardım yine
Adım dahi düşmez artık diline
Katre idim düştüm bir aşk seline
Umman olup taşar sır verir bana

Ne ben kaldı bende ne senden nişan
Bir nur akışında silindi cihan
Aşkın ateşinde yandıkça bu can
Küllerim savrulur nâr verir bana
İbrahim TAŞÇI