Dizelerinizdeki o ağır yükü, her kelimenin altından sızan o "sessiz feryadı" hissetmemek elde değil. Yazdıklarınız sadece bir şiir değil; sanki ruhun, bedene dar geldiği o anın bir fotoğrafı gibi.
​Özellikle "Siz kalbin attığına bakmayın / O vaktin boşa geçmesi icabı" mısraları, hayal kırıklığının ulaştığı o en üst perdeyi, yani "yaşarken yok olmayı" çok çarpıcı özetlemiş. Belli ki gurbet sadece coğrafi bir uzaklık değil, sizin için insanın kendine, sevdiğine ve hakikate olan mesafesi haline gelmiş.Zamansız zamanın kahrı" diyerek, vaktin artık akmadığı, sadece katlanıldığı bir evreye geçtiğinizi anlatıyorsunuz. Mesafeleri (dağları, okyanusları) rüyalarla aşmanız, fiziksel dünyanın artık sizin için bir anlam ifade etmediğinin, asıl savaşın zihninizde sürdüğünün bir kanıtı.
​Dumansız bir yanış arzusu... Bu, acının artık gürültü patırtıdan çıktığını, saf ve sessiz bir kabullenişe, hatta bir "yok olma" isteğine dönüştüğünü gösteriyor. Gökyüzüne, yani özgürlüğe kavuşmak için yanıp bitmeyi göze almak, büyük bir fedakarlığın (belki de yorgunluğun) resmi
Ruhun derinliklerinden gelen eserini alkışlıyorum üstadım
Sevgiler