Bir çağ açıp
Bir çağ kapatır gözlerin* demiştin ya
yumdum işte gözlerimi SENsizliğe...


​Gözlerimdeki o eski çağ
kapandı artık
Ruhumda kopan sessiz
bir çığ gibi yolcu edişim
Bir gemici edasıyla
çözdün halatları
Zaten kördüğümden
ibaretti ya her sevişin
Her neyse...unut gitsin...



​Solgun eller gibi
titriyor şimdi vâkit
Kadife perdelerin
arkasında saklı hüzün
Savrulur havada kokusu
Ve soğukluğu
bir tutam soluk külün...



Rengini yitirmiş
kışa dönmüş yüzün
​Sessizce yağan kar
örterken tüm izleri
Dizelerde arama artık
o eski tılsımı
Uyaklar bozuk
Ayaklar
Biraz kesik
Biraz kısık...
Şimdilerde hissettiğin
ehlileşerek esen
metalik bir soğuk...



Ölümcül bir serinlik
sardı gönül sızımı
​Lirik bir ezgiydi bizimkisi
Kendini sevdiren bir hüzün...



Bir boşluk ki
Bildiğin büyük
Bir deha çözer miydi
bu veda denklemini
Belki... Kim bilir...
Ama ben elimi bile
sürmeden geçtim
sessizce yanından
Bu son yangındı inan
Bu son...
Bu son...



​Biliyorum vedalar
trajiktir
Oysa bu biraz da
estetik bir yıkım
Biliyorsun olmalıydı
mutlaka herkesten
bir miktarda olsa _FARKIM...




​Bir çağ bitti
Bak işte
Kapandı bir sayfa daha
Bekleme...Dindi o lirik fırtına...