Senin adını her andığımda,
gözlerimde ateş kırmızı bir bahar açıyor,
kalbimin en derin kıvrımlarında
nar taneleri gibi ışıldıyor hayallerin.
Sesin, sabaha karşı uyanan kuşların
titrek ama umut dolu şarkısı,
tenin, yağmura susamış toprağın
ilk damlayla sarhoş olan kokusu gibi.

Seninle her gökyüzü daha parlak,
her gece, yıldızların daha yakın,
daha dokunulur, daha gerçek.
Bir çiçek gibi değil,
bir evren gibi açıyorsun içimde,
her yaprağın ayrı bir sır,
her rengin başka bir mucize.

Nar çiçeğim,
sen gülün gösterişli kırmızısında değil,
kanatlarını rüzgâra bırakan kelebeklerin cesaretindesin.
Senin gözlerinde
bütün denizler aynı anda kabarıyor,
bütün yağmurlar bir anda duruyor.
Beni böyle sarsan,
içimdeki bütün duvarları bir anda yıkan
o gizli ateşsin.

Ellerini düşündüğümde
parmaklarının ucunda hayatın bütün yolları uzuyor,
yürümek, kaybolmak, yeniden bulmak istiyorum
yalnızca senin çizdiğin haritalarda.
Kalbim senin adını
bin defa daha fısıldamak için çarpıyor,
her fısıltı biraz daha yaklaştırıyor
beni sana, sana, sana.

Nar çiçeği sevgilim,
seninle günler ağır değil,
zamanın zincirleri paslanıyor,
geceler sabaha gülümseyerek devriliyor.
Biliyorum, dünya bütün acılarına rağmen
senin bir tebessümünde iyileşiyor.
Ve ben,
senin nefesinin gölgesinde
yeniden doğmaya hazır bir bahar gibi
sana uzanıyorum.

Gel.
Bu kalbin en kırmızı yerinde
bir ömür seninle yanmaya razıyım,
ateşinle çoğalmaya,
senin adını
her nefesin gizine yazmaya.
Nar çiçeğim, sevgilim,
seninle bütün renkler tamam,
seninle her yara unutuluyor,
seninle hayat,
sonsuz bir ilkbahara dönüşüyor.