Devlerin omzunda sanırdım kendimi,
Meğer dizlerimin üstünde emekliyormuşum.
Bütün o büyük kavgalar, o gürültülü yeminler...
Ben aslında sadece susmaktan korkuyormuşum.

Öyle büyük puntolarla yazmışım ki adımı,
Satır aralarını okumayı unutmuşum.
Cebimde biriktirdiğim o parlak taşları,
Sahiden elmas sanıp, avcumda kurutmuşum

Kırgınlığım kendime, dünyaya değil,
Bir yaprak dökülse kıyamet sanırdım.
Şimdi bakıyorum da aldığım o yola;
Bir arpa boyu gitmişim, ben devran atlardım.

Korkularım varmış, gururumun arkasına saklı,
Zırhım ne kadar kalınsa, o kadar çocukmuşum.
Bir iz bırakmak telaşıyla koşarken yollarda,
Kendi izimin üstüne basıp, kaybolmuşum.

Ne kadar az yol almışım meğer,
Elimde yalandan, rengârenk bir hüzün.
Yolun başındayım yine, en yalın halimle,
Merhaba diyorum, o hiç tanımadığım yüzüme

Şimdi bırakıyorum o ağır zırhları bir kenara,
Meğer her eksiğim bir sevgiyle dolarmış.
Küçüldükçe sığdım dünyanın kucağına,
Affettim kendimi;
Çünkü sevmek, en büyük yolummuş....


(KOR)