Aşk gelmez;
Çünkü gelmek, mesafe ister.
Oysa aşk mesafeyi çoktan yakmıştır,
Sende sandığın her uzaklığı kül edip bekler.

Aşk kapıya dayanmaz,
Zil çalmaz, haber vermez kendini;
O, derin bir uykunun ortasında
Adınla seni çağıran bir sarsıntıdır.

Sanırsın ki birini gördün de aşk oldu,
Bir ses duydun, bir bakış değdi;
Oysa o bakış sadece perdeyi araladı,
Zaten uyanmaya hazır olan şey içindeydi.

Aşk, bir karşılaşma değildir,
Bir hatırlayıştır;
Ruhun ezelden bildiği bir cümleyi
Kalbinin yeniden okumasıdır.

Ne zaman “ben” dersen,
Aşk biraz daha yaklaşır sanırsın;
Oysa ben dediğin uyudukça,
Aşk uyanmak için daha çok sarsar.

Aşk, mantıkla pazarlık yapmaz
Sebep sormaz, sonuç beklemez;
O gelir dediğin yere gelmez,
Uyan dediği yerde başlar.

Bir gün her şey yerli yerindeyken,
Hayat anlaşılır, düzenli, güvenliyken;
İçinde bir şey yerinden oynar,
İşte o an aşk uyanır.

Aşk, huzuru bozmak için gelmez,
Huzurun sandığın şeyi sorgulatmak için uyanır;
Kalbin sakinliği değil,
Gerçeği ister.

Aşk, sahip olmak değildir,
Sahiplik uykunun alışkanlığıdır;
Uyanan kalp bilir ki
Aşk, tutmak değil, açılmaktır.

Bir yüz, bir ses, bir isim
Sadece alarmdır;
Uyanan şey onlardan büyük,
Onlardan eskidir.

Aşk uyanınca zaman şaşırır,
Önce-sonra anlamını yitirir;
Bir an, bir ömür kadar derinleşir
Bir ömür, bir nefes kadar kısalır.

Aşk, seni sana geri vermez,
Seni senden alır;
Bildik “sen” çöker,
Bilinmeyen bir “sen” nefes alır.

Kaçmak istersin,
Mantığını, korkunu, geçmişini öne sürersin;
Ama uyanmış bir şey
Tekrar uyumaz.

Aşk, söz vermez
Mutluluk garanti etmez;
Sadece der ki:
“Artık gözlerin kapalı yaşamayacaksın.”

Ve bir gün anlarsın,
Aşk gelmedi;
Sen uyandın.

HABİB YILDIRIM / BÂİN-İ ADLÎ
(17 Şubat 2026)