Camda Yağmur, İçimde Sen

Camda yağmur, içimde sen.
Gece ağır, kelimeler nemli.
Bir ozan olsaydım keşke,
Bağlamayı dizlerime alıp
Bir türkü yakardım yoluna.

Tel tel dökülürdü içimdeki hasret,
Her mızrapta adın titrerdi.
Yağmur dışarıda ağlarken
Ben içimde seni söylerdim.

Dumanı tüten bir köy akşamı gibi
Çökerdin yüreğimin kıyısına.
Uzak bir dağ başında yanan ateş misali
İçim içime sığmazdı.
Yollar uzardı gözümde,
Çamura bulanmış ayak izlerin kalırdı aklımda.

Bir rüzgâr esse
Kokunu getirirdi burnuma.
Toprak kokardı hasretin,
Taze ekmek gibi sıcacık,
Bir yandan eksik,
Bir yandan doyuran.

Ben yine de yanardım,
Ateşimi kimselere belli etmezdim.
Sevda dediğin kor olur,
Külün altında saklanır.
Yağmur yağar, toprak susar,

Bir taşın üstüne oturup
Uzağa dalarım bazen.
Adını toprağa çizip
Yağmurla silinmesini izlerdim.

Bilirdim; silinen harflerdir sadece,
Sevda öyle kolay gitmez.
İnsan kimi severse
Onu yüreğinde ömürlük misafir eder.

Gece geçer, gün doğar.
Ama bilmeni isterim ki sevdiğim,
Camda yağan yağmur dinse bile
Ben İçimde seni dindirmezdim