dizlerinde kabuk bağlamış düşmeler taşıyan biri var içimde
avuçlarında çatlamış toprak
sesi ıslatılmış kibrit gibi önce susup sonra yanıyor

pencereden bakan değil
hep eşiğe yakın duran
ayakkabısının bağı sürüne sürüne uzayan
oyun diye başladığı her şeyin
sonunu ağzında acı bir bozuklukla bitiren

göğsünde küçücük bir düğüm
bir yere değince büyüyen
anneden kalma bir bakışla kendini saklayan
babadan kalma bir susla kendini tutan

beni ben yapan o
benim yerime üşüyen
benim yerime inanıp sonra utanmış gibi başını eğen
kendi gölgesini bile incitmemeye çalışan

acı mı istiyorsun
al
dilimin altında paslı bir şeker gibi duruyor
yas mı istiyorsun
al
çekmecede katlanmış bir mendil kadar ağır
suskunluğumu mu
gel
yan yana oturalım
konuşmadan da paylaşılır bazı şeyler
birinin kalbi kırılmasın diye
birinin içi dağılmasın diye

ve o küçük olan
uyusun artık
uyusun da
bugün, biraz daha büyüsün