Bir çiçek açtın içimde
Adını bilmediğim bir mevsimde
Ne zaman düşsem gecenin ortasına
Seninle sabah oldu içimde


Kök saldı sessizliğime
Suskunluğuma renk verdin
En kurak yanımda bile umut
Seninle yeşerdi, derin


Bir bakışın yeterdi bazen
Kalbim kendine yol bulurdu
Rüzgâr adını fısıldadığında
İçimde bahar dururdu


Dikenleri de vardı elbet
Ama canım acımadı hiç
Çünkü bilirdim
Acı bile senden gelince
güzeldi, geçici


Bir çiçek açtın içimde
Kimse koparamaz artık
Solsa bile dünya üstümde
Sen, içimde baharsın



Geceler eskisi gibi değil
Ay bile başka doğuyor artık
Yıldızlara baktığımda
Gözlerinin izi kalıyor karanlıkta


Ellerini hiç tutmadım belki
Ama hayalin avuçlarımda
Bir dua gibi sakladım seni
Kalbimin en temiz yanında


Bazen korkuyorum itiraf edeyim
Ya bu çiçek kırılırsa diye
Ama sonra hatırlıyorum
Sen umutla geldin içime


Mevsimler geçse de üstümden
Kar yağsa, fırtına kopsa
İçimdeki o ilk tomurcuk
Adını her gün yeniden okur


Bir çiçek açtın içimde
Sadece sevmeyi öğretmedin
Sabretmeyi, beklemeyi
Ve vazgeçmemeyi de öğrettin


Eğer bir gün gidersen
Bil ki köklerin kalır bende
Toprağım seni tanıdı artık
Başka çiçek zor büyür bu yerde


Ve olur da bir gün sorarsan
“Gerçekten sevdin mi?” diye
Cevabım hep aynı olacak:
İçimde hâlâ açıyorsun
Her gece…
Her sabah…
Yeniden…