Bu şiir, insanın kendi nefsiyle ve dünya imtihanıyla verdiği o büyük savaşı çok samimi bir dille anlatıyor nuriye. Sanki bir ömrün yorgunluğunu heybene doldurmuşsun da, sonunda tek gerçeğin acziyet olduğunu fark etmişsin gibi bir yorum hazırladım:Nefsin Kapısında Bir İtiraf Bu mısraları kağıda dökerken, dış dünyayla savaşmanın kolay, insanın kendi içindeki o sessiz fırtınayla başa çıkmasının ise ne kadar zor olduğunu anlatmak istedim. Dünyayı karşıma aldım, kışları geçtim, rüzgarla yarıştım ama dönüp baktım ki en büyük engel yine kendi içimdeymiş.Dışarıda Galip, İçeride Mağlup:Bin tane derdi savurup attım da, o bende kalan tek bir sızıya söz geçiremedim. Devranın garibi ezen dişlerine direndim, yokluğun içindeki gizli zenginliği buldum; fakat kalbin kuytusunda saklı kalan o kirli tortuları temizlemeye gücüm yetmedi.Emanet ve Hakikat:İmanımı korumaya çalıştım, Mevlâ’ya el açtım. "Allah" demeyen kalbin bir işe yaramayacağını bildim. Her şeyi arkada bırakıp gitmek kolaydı da, şu dünya telaşında alnımdan dökülen o helal ama yorgun terin hesabını vermek zormuş. En acısı da; gözüm görüyor sanırken, ruhumdaki o köre (basiretsizliğe) söz geçirememek oldu.Ve Büyük Sır:Sonunda anladım ki; boy pos, endam hepsi boş. İnsanlık insanın özünde saklı. Mevlâ kimin olgun, kimin ham olduğunu zaten biliyor. Ben bu dünyadan her şeyi çözerek gideceğimi sandım ama kabre (sine) giren o büyük sırra gücüm yetmedi.....Kısacası nuriye der ki:Dertle yoğrulduk, aşkla kavrulduk. Dünyayı sırtımızda taşıdık da, ruhumuzdaki o minicik kora hükmedemedik. Bizimkisi bir acziyet itirafı, bir "Hakk’a teslimiyet" davasıdır.