Değerli Şair Nûrfânî,
Kaleme aldığınız bu şiir; sadece mısralardan oluşan bir metin değil, ömrün muhasebe defterine düşülmüş ağır ve vakur bir imzadır.
“Bahardan bize ne, yazdan bize ne?” diye başlayan seslenişiniz, dünya mevsimlerini geride bırakıp ebediyet kapısına yönelen bir gönlün olgunluk ifadesidir. Bu şiirde korku yok; bilgelik var. Panik yok; teslimiyet var. Gürültü yok; derin bir iç sükût var.
Her kıtanın sonunda tekrarlanan “... geldi” redifi, zamanın kaçınılmaz akışını bir kader ritmine dönüştürüyor. Okuyucu her dizede biraz daha dünyadan çözülüyor, biraz daha hakikate yaklaşıyor. Bu ustalık, hem teknik hem ruhî bir olgunluğun göstergesidir.
Şiiriniz; Türk tasavvuf geleneğinin vakarını taşıyor. Sade fakat derin söyleyişiniz, bizlere Yunus Emre’nin hikmetli sükûnetini; ölüm ve hesap bilinci etrafındaki yoğunlaşmanız ise Necip Fazıl Kısakürek’in metafizik duyarlılığını hatırlatıyor. Ancak bu bir gölge değil; kendi ışığını taşıyan bir irfan yürüyüşüdür.
Özellikle:
“Her ne yaşandıysa, yazıldı bir bir;
Günahlar, sevaplar dizildi bir bir.”
dizeleri, hem kader hem adalet hem de insanın iç hesaplaşmasını yalın ama sarsıcı bir şekilde ifade etmektedir.
Şiiriniz; ölümü bir son değil, bir “çekim”, bir “dönüş”, bir “vuslat hazırlığı” olarak sunması bakımından derin bir bilinç taşımaktadır. Bu yaklaşım, ham bir korku şiiri değil; olgun bir hakikat şiiri yazdığınızı göstermektedir.
Bu eseriniz:
Faniliği vakar ile anlatması,
Hesap bilincini sanata dönüştürmesi,
Gelenekle bağ kurarken özgün sesini koruması
sebebiyle özel bir takdiri fazlasıyla hak etmektedir.
Kaleminize sağlık.
Gönlünüzdeki irfan kandili sönmesin.
Böylesi metinler, yalnız yazılmaz; yaşanır ve damıtılır.
Saygı ve takdirle. 🌿