Babam dağ gibiydi…
Yüreği zirve, bakışı ufuk kadar engin.
Sırtında azığı, alnında teri,
Soğuk kar demeden evi ısıtan bir ateşti.
O varken üşümek ne demek bilmezdik;
Rüzgâr ne kadar sert eserse essin
Kapıdan içeri girdi mi
Yüreğimiz ılık bir bahara kavuşurdu.

Yoksulduk belki…
Ama eksik değildik.
Bir ekmeği bölüşürken çoğalırdık,
Lokma küçülür, muhabbet büyürdü.
Sobanın üstünde kaynayan çayın sesi
Evin kalp atışı gibiydi.
Annemin saçta pişirdiği sıcacık yağlı ekmek
Dumanıyla sarardı akşamlarımızı;
Hiçbir zengin sofraya değişmezdik.

Bizim zamanımızda
Edep baş köşede otururdu.
Haya, insanın yüzünde bir nur gibi taşınırdı.
Anneye saygı rahmetti,
Babaya hürmet bereket.
Büyüklerin eli öpülür,
Küçüklerin başı okşanırdı.

Akşam ezanı okununca
Babamla caminin yolunu tutardık.
Görev değil, huzur taşırdık adımlarımızda.
Omuz omuza saf tutarken
Kalbimiz aynı duaya “Âmin” derdi.
Dönüşte gecenin serinliği yüzümüze vurur,
Ama içimizdeki iman
Bizi sımsıkı sarardı.

Kapı açıldığında
Neşeli yüzler karşılardı bizi.
Sohbetler kurulurdu,
Kelimeler sıcak çorba gibi içimizi ısıtırdı.
Eski televizyon bir köşede dururdu;
Ama asıl ekran gözlerimizdi,
Birbirimize bakarak çoğalırdık.

Gece vakti pencereye çıkar,
Gökyüzünü seyrederdim.
Yıldızların adını bilmezdim belki
Ama her biri umut gibi parıldardı.
Dolunay göğü gümüşe boyar,
Karın ayazı camlara vururdu.
Fakat evimizin içindeki sıcaklık
Kışa meydan okurdu.

Çünkü bizim servetimiz
Bir arada olmaktı.
Bir çay bardağında paylaşılan muhabbet,
Bir ekmekte saklı şükürdü zenginliğimiz.
Babam dağ gibi durdukça arkamızda
Hiçbir fırtına yıkamazdı bizi.

Şimdi rüzgârlar yine esiyor belki,
Kar yine yağıyor dağlara.
Ama o günlerden kalan sıcaklık
Hâlâ içimde yanıyor.

Babam dağ gibiydi…
Ve biz,
O dağın eteğinde
Sevgiyle büyüyen
Mutlu bir yuvaydık.

By Ask-ı-Divane