"Âşık üslubuyla, ney gibi inleyerek..."

I

Bir Nihal boylu dilberin âşıkıyım ben,
Gölgesi düşmüş gönlümün sahrasına.
Her gece yıldızlara sorarım adını,
Sabah duasında gizli seher yarası.

Sazımın telleri dile gelir Nihal deyü,
Dağlar "gel" der, taşlar "kal" der, rüzgâr "al" deyü.
Ben bir âşık-ı şeydayım, gönlüm divane,
Sözümün arasında gizli bin türlü hâl deyü.

II

Bir gün ansızın çıkagelsen ya!
Sesin gelse, nefesin gelse, kokun gelse...
Hangi dağın ardındasın ey Nihal?
Ellerin nerede? Gözlerin hangi yolda?

Ben ki Karacoğlan’dan kalma bir sızı,
Dadaloğlu’nun isyanında kaybolmuş bir düş.
Âşık Veysel’in karanlığında arar seni,
Şahidim yâr, bu eller değil bu gönül düşmüş.

III

Bir gece yarısı ansızın gelsen,
Uykusuzluktan yorulmuş gözlerime.
Karanlıkta parlasa teninin ayışığı,
Kâbe’ye dönsem, secdeye varsam ellerine.

Ey Nihal!
Seni düşünmek varlığın ötesinde bir şey,
Yokluk bahçesinde açan gizli bir gül.
Kâinatın rahminde gizli bir sırrın ifşası,
Her zikrimde, her nefeste, her can verişte...

IV

Sazımın karnında gizli bir ateş yanar,
Tellerim kan ağlar, perdelerim yanar.
Her notada sen varsın, her nağmede ten kokun,
Musiki değil bu, cânân, bu ilahi bir anlar.

Nihal!
Adın aklımda zikir, gönlümde tesbih,
Her gece yatağımda binbir isminle salınış.
Seni düşünmek haram mıdır bu yalnızlıkta?
Düşünmek değil bu, görünmeyenle buluş.

V

Dağların ardında bir ay doğar,
Ayın içinde Nihal’in hayali.
Rüyaların ötesinde bir gerçek var,
O gerçeğin adı: visal-i Nihali.

Gel artık ey gizli sevgili!
Beklemekten yoruldu bu gönül.
İster öldür, ister dirilt beni,
Yeter ki gel, ey sevgili! Bir kerecik gül.

Sazım susar, sözüm biter, aşk tükenmez,
Nihal gülü dikeninde gizli gülümser.
Her âşık bir gün kavuşur mu sevdiğine?
Âşıklar mezarda bile sevdiğini bekler...