Nereye payidar ey gönül,
Hangi limanda durulur bu çağın fırtınasında?
Bir ses ararım asırların içinden,
Kelimeleriyle yol açmış dünyaca meşhur bir yazardan miras kalan bir nefes gibi.

Dedi ya bir vakit
“Olmak ya da olmamak” diye,
Biz de sorarız kendi gecemize:
Kalmak mı zor, gitmek mi?
Yoksa sevmek mi bütün ihtimalleri yakıp?

Bir başka kıyıda,
Fısıldar karanlığa:
“İnsanın en derin kuyusu yine insandır.”
O kuyudan su çekmeye çalışır yüreğim,
Her kovada biraz günah, biraz umut.

Ve uzak bir bozkırdan seslenir
Gökyüzü daralmaz, daralan kalptir.
O vakit anlarım
Payidar olmak taş kesilmek değil,
Rüzgâr eğilip kökle kalabilmektir.

Nereye payidar ey dünya?
Şöhret mi kalır, isim mi?
Bir kitap kapanır, bir ömür susar,
Ama bir mısra kalır insanın alnında mühür gibi.

Ben de adımı rüzgâra değil,
İnsana yazmak isterim.
Çünkü payidar olan ne taht ne tac,
Ne alkış ne de şöhrettir…

Payidar olan,
Bir kalpte yer edebilmektir.