Yıkılıyorum sevgilim…
Sessizce.
Kimse duymuyor belki ama
İçimde duvarlar çatırdıyor.

Güçlü duruyorum sanıyorlar,
Oysa bir mesajına bakıyor bütün dengem.
Bir susuşun var ya…
Dağ gibi adamı diz çöktürüyor.

Yıkılıyorum sevgilim,
Ama senden vazgeçerek değil.
Tam tersine,
Sana tutunarak ayakta kalmaya çalışıyorum.

Kalbim yoruldu bazen,
Beklemekten değil…
Yanında olamamanın ağırlığından.
Bir omuz mesafesi kadar uzağım belki
Ama içimde sana sarılıyorum.

Biliyor musun?
Sen gülünce toparlanıyorum.
Sesin değince kendime geliyorum.
Bir “buradayım” deyişin
Beni yeniden kuruyor.

Yıkılıyorum sevgilim…
Ama senden kaçarken değil,
Sana doğru yürürken.
Çünkü insan en çok
Gerçek sevdiğinde savunmasız kalıyor.

Eğer bir gün beni zayıf görürsen
Bil ki bu zayıflık değil.
Bu, sana karşı açık kalbim.
Bu, seni gerçekten sevmemin bedeli.

Yıkılıyorum…
Ama ellerini uzatırsan
Yıkıntıların içinden
Yeniden doğarım.