(adı böyle kalsın, gerisi zaten sitem)


ben sana çiçek almadım hiç,
çünkü çiçek dediğin dalında güzeldi.
Koparınca herkes gibi olurdu,
ben seni herkese benzetmeye utandım.


bir akşam üstü rakı sofrasında
memleketi kurtarır gibi konuştuk da
ikimiz de kendimizi kurtaramadık.
Masada meze çoktu,
cesaret az.

Sen susunca
ben küfür ettim hayata,
hayat alındı üstüne.
Bir tek martılar güldü,
onlar zaten her şeye güler.

Oysa ki
ben seni sevmeyi
büyük laflarla öğrenmedim.
Annemin çamaşır asarken söylediği
yarım türkülerden kaldı içimde.
Sevmek biraz yoksulluktu,
biraz inat,
biraz da “neyse” demekti.

Bak şimdi
ayrılık dediğin şey
öyle şiirlerdeki gibi zarif değil.
Kapıyı çarpıyor insanın yüzüne,
anahtar içeride kalıyor.

ben sana kızmadım hiç.
Kırıldım, evet.
Cam bardak gibi değil ama,
çay bardağı gibi…
İnce belli yerinden çatladım.

Ve anladım ki
aşk dediğin şey
ya tam olacak
ya da hiç bulaşmayacaksın.

Yarım sevda
insanı tam yalnız bırakır