2
Yorum
7
Beğeni
5,0
Puan
66
Okunma
Yoruldum ben,
omuzlarımda taşımadığım yüklerden bile.
Kimse vermedi belki o ağırlıkları,
ama ben herkesten bir parça aldım içime.
Yoruldum ben,
gülümserken dişlerimin arasına sıkışan acıdan,
“iyiyim” derken sesimde çatlayan gerçeği
duymayan kalabalıklardan.
Geceyi sırtımda taşıdım uzun zaman,
ay ışığını bile kimseye göstermeden.
Kendi içimde büyüttüğüm fırtınaları
kimse üşümesin diye susturdum.
Yoruldum…
ama yıkılmadım.
Bir duvar gibi değil,
bir ağaç gibi yoruldum ben;
köklerim karanlığa inerken
dallarım yine de göğe baktı.
Belki biraz dinlenirim şimdi,
belki kalbimi yere bırakıp
adımı yeniden öğrenirim.
Yoruldum ben—
ama vazgeçmedim kendimden.
5.0
100% (6)
Şiirin sahibi
Cevap Yaz