Çocukken hiç üşenmez
Saatlerce karıncaları izlerdim .
Aynı güzergah üzerinde gidip geliyorlardı.
Hiçbiri düzenin dışına çıkmıyordu ! .
Bazen kendinden büyük bir kırıntıyı sırtlanıyor, yolda düşürüyor,
Arkadaşlarının yardımıyla taşımaya devam ediyorlardı .
Bazen elime aldığım bir çalı ile yollarını bozuyordum
Ne şikayet ediyorlardı
Ne de "neden ben?" diye soruyorlardı .
Sadece inanıyorlardı yada onları izledikçe öyle bir duygu hissediyordum
Bazen bir su birikintisi karşılarına çıkıyordu
Panik yapmadan
Liderlerini beklemeden, hemen yeni bir yol arıyor engelin etrafından dolaşıp ,
Hedeflerine doğru yeniden yürüyorlardı .
Yolları kapansa bile vazgeçmiyorlardı .
Hayata ilk atıldığımda karıncaları düşünürdüm .
İnanarak yapılan işler de buna benziyor !
İstikrarını ve disiplinini kaybetmediği sürece,
Umudunun yolunda güzel hedeflere ulaşıyorsun .

Orhan Gülaçar