Gün batarken güneş giderken
Gölgeler yavaşça çekilir yeryüzünden.
Hayallerin gölgeleri başlar
Saf temiz yalansız uyku ile herkes eşitlenir.

Eşitlenir namuslu ile namussuz
En kötüsünden en iyisine kadar.
Villasında çelik kilit ardında yatanla
Köprü altında kartona uzanan evsiz
Aynı karanlığa düşer.

Banka hesabını saymaktan uyuyamayan zenginle
Ekmeğini yarına bölen yoksul
Farklı saatlerde de olsa
Uykunun aynı kucağına uzanır.

Şiddet gören ile gösteren
Biri korkudan biri yorgunluktan
İkisi de gözlerini kapatır.
Biri rüyasında yarasını sarar
Öteki vicdanının sesini duymaz.

Hakimle mahkum cellatla kurban
Doktorla hasta anneyle yetim
Aynı nefesi çeker gökyüzünden
Hepsi aynı boşluğa bırakır kendini.

Yoktur ebedi ayakta kalan.
Uyanınca yol bıçak gibi ayrılır.
Herkes sırasını bekler
Toprak kimsenin ayrılmasına fırsat vermez.

Orhan Gülaçar