2
Yorum
7
Beğeni
5,0
Puan
150
Okunma
Bir dağın gölgesi düştü akşamın alnına,
Toprak suskun, taş yorgun.
Bir türkü asılı kaldı rüzgârın boğazında
Söylenmemiş,
Ama herkesin bildiği…
Ben seni
Bir haritanın en uzak yerinde sevdim,
Adını anmak bile yasakken
Gözlerini sakladım
Geceye karşı.
Ekmek bölündü, umut bölünmedi,
Güneş her sabah
Bir direniş gibi doğdu damların üstüne.
Biz büyüdük
Karanlığı tanıyarak.
Ey kardeş,
Bu ülke ağır bir uykudan uyanacak bir gün,
Ve biz
En yoksul kelimelerle
En büyük cümleyi kuracağız.
Taş yerinde ağırdır, derler,
Ama yürek
Yerinden sökülünce anlar insan
Vatanın ne olduğunu.
5.0
100% (2)
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
Cevap Yaz