​Senin zihninde fırtına, bende durgun göl,
Aynı yağmurda bile ayrı ıslanırız.
Senin vahan belki benim için kuru çöl,
Biz bu zıtlığın içinde anca uslanırız.

​Sen gümüş bir hançer gibi sözü bölersin,
Ben o kesikte sızlayan sessiz bir izim.
Sen kendi göğünde dilediğince gülersin,
Ben kendi dibimde, en koyu denizim.

​Aynı masada iki ayrı gurbet gibiyiz,
Ekmek bölüşürken bile niyetler başka.
Kendi içimizde kilitli birer mahzeniz,
Açılan kapılar başka, cinayetler başka.

​Senin gerçeğin benim rüyamı kurşunlar,
Benim doğrum senin yoluna bir barikat.
Havada çarpışır o sivri, sert yorumlar,
Çıplak bir kavgadır aramızdaki hakikat.

​Sırt sırta vermiş iki dağ gibi dursak da,
Zirveler kar tutmuş, geçit vermez aralar.
Aynı hevesle, aynı hayali kursak da,
Senin merhemin benim bağrımı yaralar.

​Ne ben sana uyarım ne sen benim bendime,
Her fikir bir düğüm, çözüldükçe dolanır.
Herkes kendi sesiyle dönerken kendine,
Bulanan sular ancak böyle durulanır.