Bilinmezliğin o devasa, karanlık denizine,
Kıyıdan bakıp ürperen o korkak çocukluğumuza,
Yarım kalmış hikayelerin sızısına değil,
Yeniden başlamanın o deli fişek cesaretine:
Evet.

​Yollara düşmeye evet,
Ayakkabılarımızın eskimesine,
Cebimizde beş kuruşsuz ama göğsümüzde bir dünya dolusu gökyüzüyle
Yürümeye, durmadan yürümeye evet.
Menfaat hesaplarının, o soğuk, gri masaların ardındaki
"Bana ne" diyen yüzlerin inadına,
Bir yabancının gözlerindeki o kırık tebessüme sarılmaya,
Yorulmaya, düşmeye ama düştüğün yerden bir avuç toprakla kalkmaya
Sonuna kadar evet.

​Gözlerini kaçıran bir çağın tam ortasındayız.
Herkes bir sığınağın, bir garantinin, bir sigortanın peşinde.
Oysa hayat, o steril odalarda değil,
Fırtınanın tam göbeğinde, yağmurun saçlarımızdan sicim gibi akışında.
İşte bu yüzden, ıslanmaktan korkmayan o deli yanımıza,
Kalbin, aklın labirentlerini darma duman eden o hesapsız atışına,
Aşka, ama öyle kağıt üstündeki gibi değil,
Canı yakan, canı var eden, insanı baştan aşağı değiştiren o yangına:
Kocaman bir evet.

​Hatalara evet mesela.
Kusursuzluk denen o sıkıcı, o ruhsuz hapishaneyi yıkmaya.
Yere çakılacağını bile bile kanat açan kuşun inancına,
"Olmadı" deyip, gözyaşını elinin tersiyle silip,
"Bir daha" diyen o inatçı fısıltıya evet.

​Bakma dünyaya sitem ettiğime,
Bu dertler, bu kederler, bu haksızlıklar elbet yoruyor insanı.
Ama sabaha karşı göğü yırtan o ilk ışık var ya,
Bir bebeğin avucunu sıkıca kapatışındaki o yaşama arzusu,
Bir fidanın betonu çatlatıp güneşe uzanma gayreti...
İşte onlara sırtını dönemezsin.
Teslimiyete, "böyle gelmiş böyle gider" diyen o çürümüşlüğe hayır!
Ama değişime, dönüşüme, acının içinden bile bir umut devşirebilen o insan ruhuna
Binlerce kez evet.

​Aç kapılarını.
Gelecek olan ne varsa;
Hüznüyle, coşkusuyla, hayal kırıklığı ve zaferiyle gelsin.
Yarım kalmış bir cümlenin sonunu getirmeye,
Korkunun gözlerinin içine dik dik bakmaya,
Ve nihayetinde kendin olmaya,
Sadece ve sadece, kendi masalının kahramanı olmaya
Evet, son nefese kadar evet.