​Tek sözle dağları devirirdim ben,
İçimde fırtınalar, dışımda sükût.
Bir bilsen ne yangınlar geçti içimden,
Külümde gizlidir o en son umut.

​Dudaklarımda kilit, dilimde mühür,
Bakma öyle sessiz durduğuma bak.
İstesem sarsılırdı her koca şehir,
Sözümle yerini değiştirirdi toprak.

​Bir cümle yeterdi yırtmaya göğü,
Güneşi sönük bir mum gibi üflerdim.
Çözerdim tek hamlede o kördüğümü,
Acıyı sevincin içine gizlerdim.

​Dağlar ki gururun taştan gölgesi,
Sesimle un ufak olurdu o an.
Bir "dur" desem biterdi dünya kavgası,
Sinerdi köşe bucak her koca yalan.

​Bakışım mızraktı, sözümse yaydı,
Hedefe vursaydım yer yerinden oynardı.
Güneş sönük kalır, utanırdı aydan,
Sözümün ateşi dünyayı sarardı.

​Sana bir kelime etseydim eğer,
Diz çökerdi önünde koca bir tarih.
Bilmem ki bu sessizlik neye değer,
Bana mı küstü yoksa şu kör talih?

​Yıkmak maharet değil, tutmak asalet,
Sükûtun içinde binlerce sabır var.
Duyulmayan sesimde gizli kıyamet,
Yüreğimde aşılmamış sarp duvarlar var.

​Tek sözle denizleri kuruturdum da,
İçindeki canlara kıyamadım hiç.
Kendi zehrimi kendim yuturdum da,
Sana o acıdan sunmadım bir iç.

​Vazgeçtim devirmekten, yıkmaktan artık,
İnşa etmek gerek harap kalpleri.
Ruhumda onarılsa da o eski yırtık,
Sözümde saklıdır en saf halleri.

​İmgelemimde saklıydı o büyük güç,
Bir harfle başlardı en büyük yıkım.
İntikam almak belki de en büyük suç,
Bu yüzden sessizlik en büyük akım.

​Şimdi o dağlar yerinde sağ kalsın,
Benim zaferim sessizliğimden gelir.
Bırakın herkes beni dilsiz sansın,
Bilen bilir, sözüm her dağı deler bilir.

​Tek sözle devirirdim... Söylüyorum bak,
Lakin o güç bende emanet durur.
Kendi ateşimde sessizce yanmak,
İnan ki her türlü fetihten daha gurur