1
Yorum
3
Beğeni
5,0
Puan
24
Okunma
Odamda,
yalnızlığımın yanına oturuyorum;
sessizliğin
ince bir deri gibi
dünyanın bedenine gerildiği yerde.
Özlemlerim için
öyle çok ağlıyorum ki
duvarlar suya çöküyor
ve dünyam
sonsuzluğu andıran
dar bir maviye gömülüyor;
her dalgası
gözyaşımdan doğmuş
bir akvaryum bu.
Değil mi ki
balık,
küçücük fanusunda,
kendi gözyaşının
dalgalarıyla
sessizce yaşar?
Ben de
bu girdabın içinde,
başka bir biçimde
yaşamı sürdürürüm.
5.0
100% (1)
Cevap Yaz