Kıymetli Ali Rıza Bey,

Nazik ve dikkatli okumanız için gönülden teşekkür ederim. Şiirin ana damarını “sorgulama dili” olarak görmeniz beni memnun etti.

Yalnız küçük bir teknik noktayı da paylaşmak isterim:
“Kur’an’ı hayata taşıyor muyuz?” ifadesi her kıtada yinelenen bir nakarat değildir; yalnızca beşinci kıtada yer almaktadır. Şiirin genel yapısında tekrar edilen unsur “...yor muyuz?” sorgu kalıbıdır. Ritim ve iç muhasebe duygusu o ortak sorgu yapısından doğmaktadır.

Bu tür teknik ayrıntıları fark etmek ve üzerine konuşmak şiirin mimarisini daha görünür kılar. İlginiz ve kıymetli değerlendirmeniz için tekrar teşekkür ederim.

Selam ve saygılarımla.

Kıymetli üstadım,

Öncelikle açık yürekliliğin için teşekkür ederim. Meseleyi polemik zeminine çekmeden konuşabilmek benim için kıymetlidir.

Şiirde kullandığım “biz” dili bir üstünlük dili değil, bir iç muhasebe dilidir. Kimseyi imanından dolayı sorgulamak gibi bir niyetim yok; herkes inancında özgürdür ve kimsenin kalbine dair hüküm verme hakkımız yoktur. Bu şiir bir davet metni değil, bir özeleştiri metnidir.

Kur’an’da “ey iman edenler” hitabı çoktur ve bu hitap zaten inananlara yöneliktir. Benim şiirim de tam olarak bu zemindedir: İnandığını söyleyen ama Kur’an’la ilişkisini ne kadar diri tuttuğunu sorgulayan insanın iç sesi.

Bugün inananların büyük çoğunluğunun –toplum genelinde– taklidi imanla yetindiğini, tahkiki imanın ise daha az olduğunu düşünüyorum. Kur’an’ı bilmeden, anlamadan, hayatımıza taşımadan Müslüman olduğumuzu söyleyip ibadet ediyor olabiliriz. Şiirin hitabı da tam olarak bu noktadadır.

Yani şiir başkasına “iman et” diyen bir metin değil;
“İnandığını söylüyorsan, gerçekten yaşıyor musun?” diye soran bir aynadır.

Bu aynaya önce kendim bakıyorum. Eğer orada eksik görüyorsam, o eksik bana aittir.

Selam ve muhabbetle.

Teşekkür ederim açık yürekliliğin için.
Ama şunu kabul etmeliyiz: “Biz” dili kullanmak, otomatik olarak masumiyet kalkanı olmuyor.
“Ey iman edenler” diye başlayan âyetler, evet, iç muhasebe çağrısıdır; fakat o hitap aynı zamanda net bir sorumluluk yükler ve çoğu zaman “yapın” ya da “yapmayın” diye emreder. Soru kipinde bitmez, çoğu zaman emir kipine döner.
Senin şiirinde de soruların ucu açık bırakılmış gibi görünse de, aslında cevapları çoktan konulmuş masaya.
“Taşıyor muyuz?” diye sorarken, vsvs
Özetle Ben bu konuda bu ülkede de Müslümanım diye geçinenlerin büyük bölümü ;Kur'an'ı bilmediklerini dini çıkarlarına alet ettikleri kanaatindeyim. Kur'an'ın 1 emri OKU dur. Okuyan? bilen?
Selam ve sevgiler başarılar dilerim

Nazik yorumunuz için teşekkür ederim.
Bu şiir bir dayatma, bir hüküm ya da bir başkasını sorgulama metni değildir. Herkesin inancında ve tercihinde özgür olduğuna inananlardanım; kimseyi inancından dolayı hesaba çekmek gibi bir niyet ya da hak kendimde görmem.
Metin yalnızca bir özeleştiridir. Dikkat edilirse bütün şiir “biz” diliyle ve soru kipinde ilerliyor. Yani başkasına değil, kendimize soruyoruz: Yaşıyor muyuz, taşıyor muyuz, gereğini yapıyor muyuz?
Kur’an’da da hitap çoğunlukla “ey iman edenler” diyedir; yani iç muhasebe çağrısıdır. Şiir de tam olarak bu zeminde duruyor.
“Hayır” demeniz de aslında o soruya verilmiş bir cevaptır. Bu da düşünmeye vesile olur.
Saygılarımla.