Sokak, geceyi cebinde taşırdı,
ben ise suskunluğumu
Bir sigara ile kaldırımda voltada!
bir hayat sönerdi kimsenin umurunda olmadan.

Duvarlar küfürlüydü,
çocukluklar erken büyümüş,
anneler dualarını bozdurmuştu ekmek parasına.
Babalar yoktu;
olanlar da çoktan içilmişti.

Bir kadın geçti yanımdan,
gözleri gecekondu,
kalbi kiralık.
Aşk dediğin şey burada
ya bıçak izi
ya karakol sabahı.

Biz umutla değil,
inatla yaşardık.
Çünkü bu sokakta
iyi olmak lükstü,
hayatta kalmak meziyet.

Bir köşede Tanrı’yı gördüm,
üstü başı perişan,
belli ki bu semte uğramayalı uzun zaman olmuş.
Selam verdim,
duymadı.
Belki de çoktan vazgeçmişti bizden.

Sabah oldu,
geceyi kimse teslim almadı.
Ben de kalbimi bıraktım bir arka sokakta,
nasıl olsa çalınacak
ama arayanı olmayacaktı.

Bu “iyi” var ya…
yüksek sesle söylenmeyen, başını hafifçe sallayıp sigaradan bir nefes daha çeken cinsten bir çılgın tanrı…