Baharın adı cemre,
çünkü sen yaklaşınca
kalbim kendini ele veriyor.
Ne saklayabiliyorum sevgimi
ne de inkâr ediyorum.
Aşk bazen
sessiz duramaz.

Cemre…
Adın dudaklarıma değdiğinde
bir şey oluyor bana.
Sanki içimde yıllardır
kilitli kalan bir kapı
ani bir cesaretle açılıyor.
Ve ben,
korkmadan giriyorum.

Önce içime düştün,
ateş sanıp ürktüğüm yere.
Ama yakmadın,
ısıttın.
Sevmenin böyle bir şey olduğunu
ilk kez anladım:
canı acıtmadan
derine dokunmak.

Toprağa düştün sonra,
tenimin hatırladığı eski bir şarkı gibi.
Ellerin,
söze ihtiyaç bırakmayan bir cümleydi.
Aşk,
anlatılınca değil
hissedilince gerçekmiş.

Göğe düştün cemre,
gözlerimin tam ortasına.
Bakışlarınla
bütün mevsimler değişti.
Gece bile
ışığını senden ödünç alıyordu.

Cemre,
seninle sevmek
bir ihtimal değil artık,
bir cesaret.
Kaybetmeyi göze almak değil,
kalmayı seçmek.
Ve ben kalıyorum.

Kalbim sana alışmadı,
kalbim seni tanıdı.
O yüzden bu kadar emin,
o yüzden bu kadar açık.
Aşk dediğin
iki kalbin
aynı ateşte yanmasıymış.

Şimdi biri bana
bahar nedir diye sorsa,
adını söylerim.
Çünkü bazı aşklar
mevsim olur insana.
Ve bazı isimler
ömür boyu sürer.