Koy bencil desinler,
Ben kendim için değil,
İnsan kalabilmek için istiyorum.
Bir kalp istiyorum;
Kırmadan bilen,
Susarak anlayan,
Secdede eğilip kibirde doğrulmayan.

Koy bencil desinler,
Ben dünya istemiyorum.
Bir lokma helâl,
Bir yudum şükür,
Bir ömür edep istiyorum.
Adım unutulsun,
Yeter ki kul olayım,
Yeter ki Rabbim beni bilsin.

Koy bencil desinler,
Ben ipini tutmak istiyorum Ya Rab,
Kopmayan, bırakmayan,
Karanlıkta yol olan ipini…
Savrulmuşluğumdan değil bu isteğim,
Bilerek, isteyerek
Sana bağlanmak istiyorum.

Koy bencil desinler,
Cennet istiyorum evet,
Ama kaçmak için değil dünyadan;
Yüzünü görmek için,
Razı olduğun kullarla
Aynı kapıya varmak için.
Ateşten korktuğum kadar
Senden uzak düşmekten korkuyorum.

Koy bencil desinler,
Peygamberine ümmet olmak istiyorum.
Adım anılmasa da olur,
Sandığı altında bir yer olsun yeter.
Bir safın ucunda,
Bir duanın kenarında,
“Ümmetim” dediği yerde olmak istiyorum.

Koy bencil desinler,
Ben güzel insan olmak istiyorum.
Sözüm yük olmasın,
Bakışım incitmesin,
Sessizliğim bile merhem olsun.
Kimsenin kalbinde
Ağırlık bırakmadan geçmek istiyorum hayattan.

Koy bencil desinler,
Ellerimi açıyorum çünkü
Boş dönmek istemiyorum huzurundan.
Ne mal, ne makam, ne övgü…
Sadece Seninle dolu bir gönül,
Sadece Sana ait bir yön
İstiyorum.

Eğer bencillik buysa,
Koy bencil desinler.
Çünkü ben,
Herkesin isteyeceği şeyi istiyorum:
Kul olmayı…
İnsan kalmayı…
Ve sonunda
Seninle buluşmayı.


ALİ RIZA COŞKUN