Denize düşürdü mavi gozlerindeki karanlığı
Dördüncü kattan Atatürk Parkına saldi şarjörlu bakışları
Çam ağaçları altında masumiyetimi aradım
Gökyüzünden dolular tasindi üstüme
Tahta bir levhaya yazdım karinemi
Sürdürülebilemez direnci kanatarak tirnagimda
Dislerimle sıktım acı bademleri
Dönmedim daha geri

Sonra bir deniz teknesi yaklaştı ayaklarıma
Güneş ☀️ yakıyordu önüne gelen ne varsa
Gölgede aradım susuzlugumu
Balıklarin sırtında hayata kaymayı
Yosunlarina tutunarak kalktım ayağa
Direnci kanatarak bagrimda
Dislerimle kırdım zincirleri
Sana dönen esaretimi

İçimizde dünyalar yörüngede dizilirdi
Akardi sistemler bizimle beraber
Mutluluk güle konan bülbülün sevinciydi
Dikenlerini attın ayaklarimin altına
Fakirlik mi yoksa kader mi
Olduğu kadardı bende abartısız
Cennet vaadetmedim haddimi asmayarak

Tekneden dördüncü kata uzandi bakışlarım
Siyah gözlerim dönüşmedi maviye
Cizemedi katran yörüngesini
Hizaya gelemedik duraklarda

Ne zaman baksam bir tekneden hayata
Mavileri kararir
Geceler aydınlık bana