Gitmen bir an değildi,
yavaş yavaş eksildin benden.
Adını unutmadım,
çünkü bazı isimler
insanın ağzından değil,
kalbinden düşer.

Unut diyorlar…
Ama insan
alıştığı bir sesi
nasıl unutur?
Evin içinde dolaşırken
sanki birazdan seslenecekmişsin gibi
Dinliyorum.

Bardağın hâlâ masada duruyor,
dokunmaya kıyamıyorum,
yerini bozmaktan korkuyorum.
Telefon elimdeyken
her titreşimde içim irkiliyor.
Aramayacağını bile bile
ekrana bakıyorum,
çünkü insan
özlediği şeyin
olmama ihtimaline
alışamıyor.

Kapıdan gelen her seste
bir an durup b
ekliyorum.
Gelmeyeceğini bilmek
beklemeyi bitirmiyor.
Sadece daha acı yapıyor.

Gece,
yanım boşken
uykunun gelmesi zor.
Nefesini arayan kalbim
sessizlikle kavga ediyor.
Yokluğun karanlık değil,
can yakacak kadar açık.

Gurur diyorlar adına,
susmamı bekliyorlar.
Ama insan konuşmayınca
özlem geçmiyor,
daha çok büyüyor.
Ben seni özlemekten yoruldum…
Çünkü özlemek
sevmenin bitmiş hâli değil,
bitmesine razı olamamaktır.

Ve ben,
gitmiş birine değil,
geri gelmeyecek ihtimallere
yoruldum.