Anlıyorum…
Anlayabiliyorum Ümit Yaşar’ın
taparcasına nasıl sevdiğini.
Hatta tövbe hâşa taptığını.
Dünyanın sevgi üzerine döndüğünü.
Ve
“Yâ Rabbim, kalbime engel olamıyorum;
Âişe’yi çok seviyorum.”
diyen peygamberin ümmeti olduğumu.
Annem beni doğurmuş,belemiş.
Uyutmuş…
Ağlamışım, bez parçasına sürmüş şeker.
Öğrenmişim, gülmüşüm, acıkmışım
Oyun diye emziğimi hep toprağa gömmüşüm.
Sonra…
Köşede uyuduğum minder hep soğuk.
Üstünde uyuyan çocuk,
Kucağına kimseyi almayan bir ev.
Çocukluğumsa, dizini bulamayan bir gecenin,
üstü açık bırakılmış saatleri.
Sobanın kıyısında ısınırdı herkes.
Saçlarım pencerelerin soğuğunda
hayallerle uzardı.
O gün bugündür, pencere kenarlarının
yerini aldı otobüs durakları;
kalabalıkların içindeki derin boşlukları.
Ve arayış…
Göğsünde kocaman bir boşluk vardı;
Evinin hiç kullanılmayan odası gibi soğuk.
Tozu alınmamış, hiç süpürülmemiş,
ışığı hep arızalı.
Küçük kız büyüdükçe oda da büyüdü.
Masa ve sandalyesi boş, tabağı hep inkâr, kabullenmeyişlerle dolu.
Koltuklarına kimse oturmamış.
Fincanı çatlak.
Hep boşluk, boşluk, boşluk.
Adsız bir kuş.
Yıllar böyle geçti hayır, geçmedi.
Sadece saymayı öğrendi.
Yürüdü.
Koştu.
Bocaladı.
Kanatları kırıldı.
Saracak bir dal kırığı var mı diye bekledi..
Ve bir gün…
O geldi.
Ne izin istedi ne kapıyı çaldı.
Sadece oturdu.
Yüzünde deniz sabahlarının tuzu.
Teninde burnu doyuran yosun kokusu, Bakışında, ufuk çizgisi kadar geniş bir sükûnet vardı.
“Bulunduğun yer, yeryüzünde bir cennet dedi. Pencere önlerinde göremediğin
kalbine göz olmaya geldim.”
Boş odanın tavanından sarkan lambayı
birlikte tamir ettiler...
Işık önce titredi, sonra büyüdü,
İç odasının penceresi açıldı.
Camların arkasında yıllardır aç bekleyen
kuşlar ve kelebekler dışarı fırladı;
Odaya yasemin kokusu yayıldı.
Kız o bakışta, bu gelişte;
yaz ayının göğsünde biriken serinliği gördü; çocukluğunda hiç bilmediği bir şeyi:
dinlenmeyi.
Hoş geldin ...
.
.
.
.Anı Kalsın
Büyük arayış, tek hece💛
22.01.2026