İstemedim kimseden iyilik yapılmasını bana
İstemedim içime bahar düşürülmesini
Benim mevsimim ya sonbahardir yaprak dökümü
Ya da Kara kış düşer bağrıma

Zamanı kederinden derde duserken
Bir el uzandı ellerime
Yılların fakirliği ağırlığını atacaktım ki ustumden
O hazin kaderim buldu yine içerden
Bahanelerle kazdılar ölü sevenler topragimi
Ayrılıklar üstüne
Eksiklikler varlığımın türküsü
Söylerim saza düşen döşume

Vaadlerle doluydu dillerinde söyledikleri
Umut taşıyan gemiler yuzdurduler denizimde
Ye kürküm ye dunyasiydi avucumda biriken
Duseniydi kederden daha keder
Hayatı kavurma hikayesi dilimde
Acıya bal sürmek her dususumde kendimi toplayarak yeni baştan yeniden
Kalın kitaplar susturdu beni

Ne zaman bir umut veya vaad edene rastlasam
Düşüyor içimden
Eksiliyor
Biraz daha
Kendimle beraber