Kendi elleriyle kanla ördü duvarları,
Yine insandır, insanın en büyük darlığı
Bir tebessümün ardında sakladığı hançeri,
Dost dediğin eldir; yıkan da o, yakan da.

Ne mevsim suçludur, ne kara toprak;
Vicdanını bir kenara bırakan insandır.
Bir yanda göğe yükselen koca bir ah,
Diğer yanda zulmün koynunda uyuyan..

Kandıran odur, katleden odur, yıkan odur;
Güneşi balçıkla sıvayan yine odur.
Masuma dünyayı zindan eden,
Cenneti cehenneme çeviren de odur.

Ölümün rengi onun parmak uçlarında,
İşkence bir sanat gibi durur avuçlarında.
Tüm günahlar birer birer boynuna asılı,
İnsanlık kaybolmuş, nefretin puslarında.

Merhamet çekilip gitti bu diyardan,
Geriye hırs kaldı, kanlı gözyaşı.
Dünyayı yurt değil mezar kılan
Yine insandı—
Ve ardında bıraktığı tek miras,
koca bir feryat.
Ne zaman karanlığını yenerse insan,,
İnsan adını hak edecek…

Rüzgarınkalemi..