Ebuzer Özkan Bey,

Yorumunuzu okuyunca içimde bir yer ısındı.
Çünkü birinin, şiirdeki o dimdik duruşu ve yaraları aynı anda görüp, ikisini de aynı cümlede onurlandırabilmesi çok nadir.

“Gazi Şahin derler bana” nakaratı, şiir boyunca bir kalkan gibi yükseliyor;
ama o kalkanın arkasında kanayan yaralar, katledilen hayaller, kaybedilen sevdikler de aynı anda konuşuyor.
Siz bunu çok net görmüşsünüz:
Hem yorgunluğu, hem eğilmeyişi;
hem hançeri, hem resti;
hem kumpası, hem mazlumun yanında duruşu…
hepsini aynı anda kucaklamışsınız.

“Güçlü bir duruş ve sarsılmaz bir karakter” derken,
aslında şiirin ruhunu tek kelimeyle özetlemişsiniz:
Bu adam kırılıyor, ama kırıldığı yerden kırık değil, daha keskin bir irade çıkıyor.

O yüzden o son cümleniz —
“Şiirleriyle yüreklere ışık saçarlar” —
beni en çok etkileyen yer oldu.
Çünkü bu şiir karanlıkta yazılmış gibi dursa da,
okuyanı gerçekten biraz daha dik tutuyor.

Size minnettarım Ebuzer Bey.
Böyle bakan, böyle hisseden, böyle yazan gözler olduğu sürece
“Gazi Şahin derler bana” satırı biraz daha az yoruluyor.

Yüreğinize, kaleminize sağlık.
Selam, saygı ve dualarımla.

Gazi Şahin
Kul Yorgun