Moralim çok bozuk benim arkadaş,
Hüzün deryasına dalmışım yine,
Nefes almakta zorlanıyorum,
Efkâr sıkıyor boğazımı,
Yaşama sevincim kayboldu,
Ya bende bir hata var,
Yada yaslandığım çınarda,
Dallarım kopmak üzere .

Gözlerim artık iyi görmüyor,
Feri kalmamış ışığımın,
Yüreğimin yakıtı bitti,
Dizlerimde takat yok,
Gidemiyorum menzilime.

Çok Yorgunum be üstat
Yoruldum yorucu bu hayatta,
Yoruldum be arkadaş Yoruldum,
Çok yorgunum,
Yordular beni be arkadaş.

Morelim çok bozuk be üstat.
Dostum dediğim insanları,
Hep yukarı taşımaya çalıştım,
Ama onlar beni hep aşağı ittiler,
Kendi değerimi kaybettim,
Hep başkasına değer vermekten,

Morelim çok bozuk be üstat,
Öğretmeni olduğum insanlar,
Bana ders öğretmeye kalktılar.
Kesmeye çalıştılar sesimi,
Konuşacak sesleri olmadığı halde.

Kadere kızdım çare yok,
Dert dolu sızdım çare yok.
Derdimi yazdım çare yok
Morelim bozuk be üstat.
Çok yorgunum be üstat çok .
Çok yoruldum be arkadaşım çok.
Ben Şair Aydın Tazegül’üm
Çok yorgunum be üstat
Çok yoruldum çok.

Şair Aydın Tazegül