Sorma beni özleyip özlemediğimi
Yağmur göğe sorar mı gökkuşağını
Toprak çatlar arar serin suyunu
Kalp susar ama bağırır yangınını

Gece karanlıkta yıldızı arar
Sessizlik bile adını fısıldar
Ay bilmez mi hasreti sabaha
Karanlık ışığa hep muhtaç kalır

Kar düşerken üşür yalnızlığından
Kardeşini ister soğuğundan
Her beyazlık bir sızı taşırken
Ayrılık büyür donmuş bağrında

Rüzgâr bile izini sürer durur
Geçtiğin yerleri tek tek savurur
Gidişin kalbimde eksik bir ses
Her nefes seni bana sorar durur

Bu yürek kolay mı unutsun seni
Can veren canını nasıl silsin
Kendine hayat katan bir yüzü
İnsan kalbinden nasıl söksün

Hâlâ mı sorarsın sevgili bana
Seni ne kadar özlediğimi
Say desen sayamam bu yangını
Ölçüsü yok kalbin bildiğini

Yağmurdan, topraktan, geceden fazla
Kardan, rüzgârdan, sessizden fazla
Adını anan her duadan daha
İçimde büyüyen bir özlem kadar

İşte tüm bunlardan iki kat fazla
Belki de anlatılmaz bir yasla
Seni sevdim, seni bekledim hep
Sorma artık… özledim işte, fazla.

@NURAL BEKTAŞLI