Ben seni sevdim diye değerliydin.
Yoksa hayatın içinden geçen
isimsiz bir gölgeydin sadece.
Kalabalıkta omuz değip geçilecek,
adı akşam unutulacak insanlardan biri.

Sana anlamı ben yükledim.
Sesini özel yapan bendim.
Gülüşünü durduran,
susunca “bir şey oldu” sanan bendim.
Sen konuşuyordun,
ben kalbimle tercüme ediyordum.
Gerçeği değil, ihtimali duyuyordum.

Bir bakışına hikâye yazdım,
sen nokta koymadan ben son yazdım.
Bir mesajına uykumu verdim.
Sen sıradan bir cümle kurdun,
ben içine gelecek yerleştirdim.

İnsan sevince
karşısındakini olduğu gibi görmez.
Biraz hayal katar,
bir tutam umut,
bir avuç “ya olursa”.
Ortaya çıkan kişi
gerçek sen değildir.
Kalbin çizdiği bir gölgedir.

Ben seni sevdim diye
yürüdüğün yollar güzeldi.
Aynı kaldırımlar.
Aynı gökyüzü.
Aynı şehir.
Ama sen varken başka görünüyordu.
Demek mucize sen değilmişsin.
Sen sadece vesileymişsin.
Işık içimdeymiş.

Seninle gülerken değil,
sana inanırken mutluydum.
Değişmeyeceğine,
gitmeyeceğine,
“buradayım” demeye devam edeceğine…
İnandım.
Kalbim kefil oldu.
Yanıldım.

Yanılmak öğretir.
Artık biliyorum:
Birini sevmek onu değerli yapmaz.
Sadece kalbi savunmasız bırakır.

Sen gittikten sonra anladım.
Sana değil,
kendimdeki hâle üzülmüşüm.
Yanındayken daha iyi biriydim sanki.
Yumuşak.
Sabırlı.
Umutlu.
Hepsi bende varmış.
Sadece sen dokunmuşsun,
ben kendime uyanmışım.

Şimdi geriye büyük anılar kalmıyor.
Küçük şeyler duruyor.
Yürürken aynı yere gülmek.
Soğukta ellerini cebime saklaman.
Anlamsız bir şarkıyı sahiplenişimiz.

İnsan küçük şeyleri büyütür sevince.
Sevgi bitince
dev hatıralar küçülür.

Şimdi sen
sıradan bir anısın.
Adın kalbimi hızlandırmıyor.
Fotoğrafların artık içimde iz bırakmıyor.
Hafif bir “olmuştu bir ara” hissi.
O kadar.

Seni sevmeyi bıraktım.
Sen de
normal bir insana dönüştün.

Ne eksildin.
Ne değiştin.
Seni parlatan ışığı söndürdüm.
Işık bendim.
Gözlerimi kapatınca karanlık kaldın.

İnsan bazen
karşısındakini kaybetmez.
Gözündeki yerini kaybeder.
Sen beni değil,
seni seven hâlimi kaybettin.
Bir daha kimse
sana o gözle bakmayacak.

En büyük kayıp budur.

Bir zamanlar dünyamın ortasıydın.
Şimdi geçmiş cümlede virgülsün.
Duraklama işaretiydin,
hikâye değil.

Sadece Duraklama.
Hikâye sürüyor.

Çünkü ben sevebildim.
Kaybeden ben değildim.
Sevilmiş olma ihtimalini kaybeden sendin.

Hüseyin Erdinç