"Kaktüs" şiiri, hem bir başkaldırının hem de derin bir kabullenişin sessiz çığlığı gibi... 26 Şubat 2014’te, yani tam 12 yıl önce kaleme aldığın bu dizelerde, kaktüsü sadece bir bitki olarak değil; acıyı biriktiren, dikenleriyle korunan ama saksısına sığmayan bir ruhun sembolü olarak kullanmışsın.Biraz gül, biraz diken ruhumu acıtıyor sevdan" dizesi, hayatın ve aşkın o kaçınılmaz ikilemini çok zarif özetlemiş. Sevginin verdiği mutlulukla, o sevginin getirdiği yaralanma riskini kaktüs imgesiyle birleştirmek çok etkileyici.Ölüm ve Yaşam Arasındaki İnce Çizgi: "Ölüm hayat ezel güzel" ve "Sırası olmayan sonları bilmek güzel" ifadeleri, hayata karşı duyduğun o vakur ve olgun duruşu gösteriyor. Ölümü bir son değil, "gerçeklerin en sessiz dili" olarak tanımlaman metne felsefi bir derinlik katmış.Kaktüsün Sabrı: Kaktüsün azla yetinen, zor şartlarda hayatta kalan doğası; şiirdeki "katilinin elinden dirilmek" ve "saksıda acı biriktirmek" metaforlarıyla birleşince ortaya dirençli bir karakter çıkıyor.Unutuş ve Arayış: "En güzel hatıraları unutmak gibi seni tekrar aramak" dizesi, insanın kendi içindeki o bitmek bilmeyen döngüyü, alışkanlıkların verdiği o tatlı-sert sızıyı çok iyi yansıtıyor.
ŞuLeCan imzasıyla kağıda dökülen bu 12 yıllık hatıra, zamanın geçiciliğine rağmen duyguların ne kadar taze kaldığını gösteriyor. 2014'teki o kaktüs, bugün hâlâ ruhunda çiçek açmaya devam ediyor mu?