Gel dese gelse de sultanlar bana,
İstemem, benimsin ey Nihal canım!
Geçse karşıma Hudâ’dan süzme bütün cihan,
Görsem, tanırım yine seni, bir bakıştan anlarım.

Dön desem de dönmeyecek gibi gittin ya gönülden,
Sen gittin, âlem bana dar geldi bir anda.
Bir nefestir belki bu fânî dünyada zindan,
Senin aşkınla yanmak, en büyük ibadet bana.

Bin yıl sürse de bu hasret, bu hicran,
“Sabır” derler, ama sabrın da bir sonu var;
Bense sabrı da seninle öğrendim, ey sultan,
Ben bekleyeceğim... Belki bir sabah, kapımda bir yâr.

Nerde mutlu olursan ol, güneş doğar içinde,
Gittiğin yer “gül bahçesi” mi, yoksa bir zindan mı?
Bilmem, ama benim gönlüm o ilk bahçede,
Senin kokunla çarpıyor, ey Nihal, canımın canı.

Belki dönersin diye bekleyeceğim seni,
Gökler yıkılsa, yer çökse de inancım sarsılmaz.
Sen bir “sır”sın, kalbimin tahtında ebedî,
Seni sevmek, en büyük sır, en derin iz bırakmaz.